Zasada 3:Zmarły znaczy mądrzejszy !

Całe wczorajsze zdarzenie nie miało dla mnie sensu, zazwyczaj nie myślę o takich rzeczach tak wcześnie rano, zaraz po przebudzeniu,ale może tylko dlatego, że "taka rzecz" nie miała jeszcze zdarzenia, zazwyczaj trzymam się reguł i...nie szydzę z Miraż. Ale jestem ciekawa dlaczego akurat Cornel ? Przecież mogła zabić kogokolwiek na przykład jego siostrę Lise czy,czy po prostu kogokolwiek.On nawet nie wiedział, że ja istnieje, żył sobie spokojnie maczając palce w magii i odprawiając te swoje rytuały...
-Może właśnie tym zawiniłem ? -Usłyszałam dźwięczny głos i przerażona rozejrzałam się po pokoju, bo przecież Brina ma dziś wolne, a rodziców nie widziałąm od...Od miesiąca . Nagle stwierdziwszy iż nikogo nie ma poza mną w pokoju ,ku zdziwieniu zobaczyłam piękną, nieskazitelną postać chłopaka w lustrze.Był ubrany w białą bufiastą koszule ,czarne ,dopasowane spodnie, a jego czupryna było lekko roztrzepana. Wyglądał zupełnie jak Cornel tylko,że lepszy,upiększony ,idealny.
-A więc tak to jest po śmierci,hmm...A może to coś z tym lustrem nie tak?-Parsknęłam niechcący na głos po czym znów usłyszałam dźwięk czystego głosu chłopca:
-Duch twojego zamordowanego przez Miraż znajomego pojawia ci się w lustrze,a ty pytasz czy coś z tym lustrem nie tak ?Co jak co Juliet,ale takie są fakty : ty jesteś przeklęta,a ja wyglądam bosko- Na jego smukłej twarzy pojawił się łobuzersko-szyderczy uśmiech, a ja zaniemówiłam, bo co miałam mu powiedzieć ?
"Hej Cornel przepraszam,że tak wyszło, ale zostałeś zamordowany przeze mnie ,osobę  która podczas urodzin Sam po pijaku naśmiewałam się z Miraż , za co ty zapłaciłeś życiem ?!"
O nie, ani mi się śni !
-Dlaczego?-Zapytał robiąc "minę szczeniaczka"
Zupełnie nie wiedziałam o co mu chodzi, przecież nic nie powiedziałam chyba,że...
-Chyba,że jako duch czarownika, który został zabity z twojej winy mam prawo czytać twoje myśli ? Jeżeli  to chciałaś powiedzieć, a raczej pomyśleć-znów ten uśmiech-to tak,mam prawo.
Chwila przemyślenia i kompletna pustka,ale zaraz,zaraz...
-Coś ty powiedział? Byłeś cza-ro-wni-kiem ?
-Tak jakby,wiesz składanie mini ofiar,przepis na 5 z matmy,proste ,a zarazem przydatne "zaklęcia" nie miałem,żadnej super mocy,o nie,nie,nie .Moi dziadkowie uczyli się tego od wieków tak samo jak i ja.
-Coś takiego jak tarot?
-No właśnie.Aż w końcu spotkałem Elizabeth(bogini mądrości),która przekazała mi pewny dar w zamian za moją ciężką pracę,dar który uwolniłby cię od niecnego przekrętu Miraż(bogini śmierci).I już nikt by nie ucierpiał,nie zginął,żyłabyś normalnie,bezpiecznie.
-No to na co czekasz?-Pojawiła się we mnie nuta nadziei,moje życie może być normalne i już nikogo nie skrzywdziłabym nieświadomie, nie do takiego stopnie,nikogo życie już nigdy nie byłoby zagrożone,to ja już nie byłabym zagrożeniem...
-Ha ha ha ha ha ha-Zaśmiał się szyderczo,a ja stałam tylko zupełnie jak mała bezbronna dziewczynka i nie widziałam niczego zabawnego w tym co powiedziałam.
-Juliet ! Nie zapomniałaś się skarbie ?Ja nie żyje...Jestem bezradny.Nie zdziałam nic chyba,że...
-CHYBA,ŻE ODWIEDZIMY ZEFIRĘ-powiedzieliśmy jednocześnie,a pokój ogarnęła złowieszcza cisza...