Zasada 2 :Nie daj się zwieść.

Lisa zawsze była bez uczuciowa, jednak miała swój rozum. Myślała logicznie. Tym razem zachowywała się inaczej. Zamieniła się w rozczuloną idiotkę, lekko mówiąc. Od razu po tragicznej wiadomości pojechaliśmy do niej. Roby co prawda ogromnie się ucieszył, że widzi Lise.
-To okropne, jeszcze godzinę temu z nim rozmawiałam-Tłumaczy roztrzęsiona, jednak ja zupełnie nie zainteresowana jej histerią podeszłam do powieszonego na drzewie Cornela. Jego niegdyś nieskazitelna twarz, przybrała barwę zimnej bieli. Policzki miał zapadnięte, a oczy krwawo niebieskie z martwym wzrokiem wbitym w niebo. Możecie mnie uznać za wariatkę, ale mimo tego, że Cornel był nie żywy ,to nadal wyglądał pociągający. Pogładziłam jego zimny policzek zjeżdżając do klatki piersiowej.
-To nie było samobójstwo-pomyślałam twierdzącą po tym jak obeszłam go dookoła i zobaczyłam z tyłu na koszulce ślady zaschniętej już ziemi. Ale przecież Cornel nie miał wrogów więc kto mógłby źle mu życzyć? Zrobić mu krzywdę, a później sprawić by wyglądało to na samobójstwo ? Zwróciłam wzrok w stronę rozpaczonej Lisy, wiecznie zakochanego w niej Roby'ego i znudzonej całą sytuacją Sam. Skinęłam głowę na dłonie martwego i mój wzrok zamarł na jego prawym nadgarstku,mieścił się na tam wytatuowany napis "R.I.P",ale co on mógł oznaczać ? Pogładziłam delikatnie tatuaż , a moje ciało zawładnęły dziwne,mrożące krew ciarki,a do mojej głowy wdarły się dziwne myśli,niczym wizja:
Taka zwykła śmierć, spowodowana z twojej winy,ale dlaczego ? Przecież nic takiego nie zrobiłaś, żadna reguła nie została nagięta. A więc co spowodowało śmierć niewinnej osoby ? To tak dla przypomnienia.Zapamiętaj Juliet ! Nie wolno igrać ze śmiercią...!








Przepraszam ,że taki krótki rozdział,ale jakoś brak weny ,chociaż pewnie i tak tego nie czyta...W każdym razie komentować !